Skip to content
Jean arriveerde nog voor zonsopgang.
De lucht boven de Provence kleurde langzaam blauwgrijs terwijl mist tussen de lavendelvelden hing. Ik stond nog steeds bij de poort toen zijn zwarte wagen de oprit opreed.
Hij stapte uit zonder glimlach.
“Je ziet eruit alsof je in tien jaar geen echte slaap hebt gehad,” zei hij zacht.
“Dat geldt waarschijnlijk voor iedereen in dat huis.”
Jean keek naar het verlichte kasteel.
“Je hebt geen idee hoeveel er veranderd is sinds je verdween.”
Ik stak mijn handen in mijn jaszakken.
“Vertel me alles.”
We gingen niet meteen naar binnen. In plaats daarvan liepen we langs de stenen muur rondom het domein terwijl Jean uitleg gaf.
Na mijn verdwijning had Claire jarenlang geprobeerd contact met ambassades, hulporganisaties en internationale instanties te onderhouden. Maar zonder duidelijke informatie begon iedereen langzaam te geloven dat ik dood was.
De kosten stapelden zich op.
Belastingen.
Onderhoud van het kasteel.
Schulden van mijn oude bedrijf, dat zonder mijn leiding begon in te storten.
“Claire probeerde het huis te behouden,” zei Jean. “Voor jou. Voor Lucie.”
Maar toen verscheen Victor Delorme.
Een rijke zakenman uit Marseille.
Charmant.
Invloedrijk.
En gevaarlijk geduldig.