De stilte in de kerk werd zwaar, bijna tastbaar.

Ik voelde hoe tientallen blikken zich in mijn rug boorden, maar ik bewoog niet. Niet omdat ik sterk was, maar omdat ik wist dat als ik één stap zette, ik zou breken.

Evan stond nog steeds kaarsrecht, maar zijn kaak spande zich aan.

“Wat zei u daar?” vroeg hij scherp.

Meneer Halden keek niet op.

Hij sloeg de volgende pagina om.

“Het testament van mevrouw Emma Vale is zeer duidelijk opgesteld en gedateerd drie weken voor haar overlijden.”

Drie weken.

Mijn hart sloeg één keer te hard.

Emma had dus geweten dat er iets mis kon gaan.

Celeste trok haar arm los uit die van Evan.

“Dit is absurd,” zei ze nerveus. “Waarom zou ze haar moeder alles nalaten?”

Meneer Halden keek haar eindelijk aan.

“Omdat zij dat zelf zo heeft besloten.”

Hij draaide zich licht naar mij.

“Mevrouw Ellis, uw dochter heeft u aangewezen als enige erfgenaam van haar persoonlijke bezittingen, haar spaargeld en haar aandeel in de familie-investeringen.”

Lees verder op de volgende pagina