Mijn man lachte kort, alsof hij dacht dat dit een grap was.

“Welke akte?” vroeg Ethan, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg.

Mijn moeder liep rustig verder de woonkamer in, keek naar de bank die nog half in onze slaapkamer stond en schudde haar hoofd alsof ze iets heel doms zag.

“De akte van het appartement,” zei ze kalm.

Dean liet een zacht gefluit horen.

“Oké, dit wordt interessant,” mompelde hij.

Ethan keek naar mij. “Tessa?”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen, maar ik zei niets. Niet omdat ik hem wilde pijnigen, maar omdat ik zelf nog steeds probeerde te begrijpen wat er gebeurde.

Mijn moeder opende haar zwarte tas en haalde een dunne map eruit. Ze legde hem op de eettafel alsof het niets was, maar de kamer veranderde meteen van sfeer.

“Dit appartement,” zei ze, “heb ik tien jaar geleden gekocht. Op naam van mijn dochter.”

Ethan fronste.

“Dat is onmogelijk. Mijn naam staat op het huurcontract en de betalingen—”

“Betalingen,” onderbrak mijn moeder rustig, “zijn niet hetzelfde als eigendom.”

De stilte die volgde was zwaar.

Dean zette zijn bier neer.

Lees verder op de volgende pagina