Haar vingers bewogen nauwelijks toen ik haar hand vasthield.

Alsof zelfs dat kleine contact te zwaar voor haar was.

Maya keek niet meteen naar me. Haar ogen bleven gericht op de vloer, alsof ze daar iets zocht wat al lang verdwenen was. Toen ze eindelijk sprak, was haar stem nauwelijks meer dan een ademhaling.

“Ze hebben het ontdekt…”

Ik fronste. “Wat ontdekt?”

Haar lippen trilden even, maar er kwam geen huilen. Alleen een soort lege acceptatie.

“Na de tweede miskraam… ze zeiden dat er iets niet goed was. Dat mijn lichaam niet meer… meewerkt zoals het hoort.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Wat bedoel je precies?”

Ze slikte moeizaam.

“Auto-immuunproblemen. Complicaties. Alles gaat langzaam kapot van binnen, Arjun. Ik heb het niet meteen gezegd… ik wilde je niet nog meer verliezen dan je al aan het verliezen was.”

Mijn keel werd droog.

“Verliezen?” herhaalde ik. “Maya, we zijn getrouwd geweest. We waren een team.”

Ze lachte zacht, maar het was geen echte lach. Meer iets gebroken.

“Een team… dat alleen nog functioneerde op gewoonte.”

Lees verder op de volgende pagina