De stilte aan de andere kant van de lijn was niet leeg.

Ze was zwaar.

Alsof Marjorie Pierce eindelijk voor het eerst in haar leven geen scène kon regisseren om haar uit de situatie te redden.

“Lena…” begon ze opnieuw, maar haar stem klonk nu anders. Minder zeker. Minder bevelend. “Dit is een misverstand. De kaart is altijd gebruikt voor familiezaken.”

Ik liet mijn ogen naar de open laptop glijden. De lijst met transacties stond nog op het scherm.

Bloemen voor 900 dollar.

Champagne voor 1.200.

Spa-arrangementen.

Een “welkomstcadeau” voor Alina Cross: een designerhandtas die ik persoonlijk herkende als een van de duurste in de collectie.

Allemaal onder mijn naam.

Allemaal onder mijn bedrijf.

“Familiezaken,” herhaalde ik zacht.

“Ja,” zei ze snel. “Je weet hoe we altijd alles samen deden.”

Daar moest ik bijna om lachen.

Samen.

Lees verder op de volgende pagina