Ik deed de deur van mijn kamer op slot voordat mijn handen begonnen te trillen.

Pas toen ik alleen was, voelde ik de brandende pijn echt. Mijn wang gloeide alsof iemand er een hete lamp tegenaan hield. Ik liep naar de spiegel boven mijn bureau en staarde naar mijn spiegelbeeld.

Rode huid.

Natte haren van de soep.

Bouillonvlekken op mijn blouse.

Maar het ergste was niet de pijn.

Het was de blik in mijn eigen ogen.

Niet verdrietig.

Niet gebroken.

Alleen… wakker.

Ik pakte een koud washandje uit de badkamer en drukte het voorzichtig tegen mijn gezicht terwijl mijn telefoon nog in mijn hand lag. Het eerste gesprek, naar mijn dokter, duurde minder dan drie minuten.

“Tweede graads verbranding lijkt onwaarschijnlijk,” zei ze voorzichtig nadat ik een foto had gestuurd. “Maar laat het morgenochtend controleren. En Nora… als iemand dit expres heeft gedaan, moet je dat documenteren.”

“Ik weet het,” zei ik.

Want dat was precies wat ik aan het doen was.

Lees verder op de volgende pagina