Skip to content
Ik bleef een paar seconden naar het scherm kijken.
Niet geschokt.
Niet eens boos.
Alleen… moe.
Mijn vader had geprobeerd geld van mijn rekening te halen terwijl ik nog herstelde van een keizersnede en amper zonder hulp uit bed kon komen.
En het ergste?
Een deel van mij was niet eens verbaasd.
Noah begon zacht te jammeren in zijn wiegje naast het bed. Ik legde mijn telefoon neer en tilde hem voorzichtig op, terwijl een scherpe pijn door mijn buik trok.
“Rustig maar,” fluisterde ik. “Mama heeft je.”
Zijn kleine handje sloot zich rond mijn vinger.
En plotseling voelde ik iets wat sterker was dan verdriet.
Bescherming.
Niet alleen voor hem.
Ook voor mezelf.