Skip to content
De weg slingerde langs steile kliffen waar de zee diepblauw tegen de rotsen sloeg. Buiten het autoraam leek Corsica tegelijk wild en stil, alsof het eiland geheimen kon bewaren die nergens anders mochten bestaan.
Ik hield de oude foto stevig in mijn handen.
Robert en Theodore.
Die naam bleef in mijn hoofd hangen als een vergeten melodie.
“Wie was hij?” vroeg ik uiteindelijk zacht.
Meester Valette glimlachte niet.
“De broer van uw man.”
Ik voelde mijn adem stokkken.
“Robert had geen broer.”
Dat dacht ik tenminste.
Vijfenveertig jaar huwelijk.
Duizenden gesprekken.
En nooit één woord over een broer.
“Dat is wat uw man wilde dat iedereen geloofde,” antwoordde de advocaat rustig.
Mijn hart begon sneller te slaan.