Ellie keek me even verbaasd aan, maar glimlachte daarna alsof er niets aan de hand was.
“Natuurlijk,” zei ze luchtig terwijl ze haar glas neerzette.

Mijn hart bonsde in mijn borst terwijl ik haar voorging naar de keuken. Achter ons ging het feest gewoon door. Gelach. Muziek. Het gerinkel van bestek tegen borden. Alles voelde plotseling vreemd ver weg.

Zodra de deur dichtviel, draaide Ellie zich naar me om.

“Is alles oké?”

Ik slikte moeizaam.
“Will zei iets vreemds.”

Ze fronste licht. “Wat bedoel je?”

Ik aarzelde. Het klonk belachelijk als ik het hardop zou zeggen. Maar het beeld bleef in mijn hoofd hangen.

Will had niet naar Ellie zelf gewezen.

Hij had gewezen naar haar buik.

Mijn maag trok samen.

“Hij zei… dat papa daar was.”

Lees verder op de volgende pagina