De regen begon zachtjes te vallen terwijl ik de snelweg opreed.
Clara lag achterin met onze zoon tegen haar borst gedrukt. Ze was nog steeds bleek, haar ogen halfgesloten van uitputting.

Ik keek voortdurend in de achteruitkijkspiegel.

“Blijf bij me,” zei ik zacht.

Ze knikte nauwelijks zichtbaar.

Mijn handen klemden strak om het stuur. Alles in mijn hoofd draaide door elkaar. Schuld. Woede. Schaamte.

Hoe had ik dit niet gezien?

Mijn moeder was drie weken eerder bij ons ingetrokken “om te helpen met de baby”. Dat had ze zelf voorgesteld toen Clara’s zwangerschap zwaar begon te worden.

In het begin leek het logisch.

Mijn moeder kookte. Ze deed boodschappen. Ze vertelde iedereen hoe trots ze was op haar eerste kleinzoon.

Maar langzaam veranderde de sfeer in huis.

Clara glimlachte minder.

Ze sprak zachter.

Ze begon zich overal voor te verontschuldigen.

Voor rommel. Voor vermoeidheid. Zelfs voor het huilen van de baby.

En ik… ik had het afgedaan als stress.

Lees verder op de volgende pagina