De woorden bleven even hangen tussen hen in, alsof ze niet wisten waar ze moesten landen.

Lily keek naar het boeket lelies dat hij haar had teruggegeven. Witte bloemblaadjes, perfect gevormd, bijna te netjes voor een moment dat zo rommelig voelde.

“Ze komt niet…” herhaalde ze zacht, niet zeker of ze het goed had gehoord.

De man knikte langzaam.

Zijn ogen bleven op het boeket rusten, maar zijn gedachten waren ergens anders.

“Ik heb het drie keer gecontroleerd,” zei hij uiteindelijk. “Vlucht, hotel… alles. Ze heeft afgezegd zonder uitleg.”

Hij glimlachte kort, maar het was geen echte glimlach.

“Net als vorig jaar.”

Lily wist niet wat ze moest zeggen. Ze kende hem niet. Toch voelde ze iets in haar borst bewegen dat leek op herkenning. Niet van hem, maar van het gevoel.

Van wachten op iemand die nooit komt.

Ze slikte.

“Het spijt me,” zei ze zacht.

Hij keek haar weer aan, en deze keer was zijn blik zachter.

“Waarom wil je dat ik je vader speel, Lily?”

Die vraag was niet hard. Niet beoordelend.

Alleen eerlijk.

Lees verder op de volgende pagina