Daniel vergat iets belangrijks.

Niet alleen dat ik arts was. Niet alleen dat ik wist hoe data werkte, hoe monsters werden verwerkt, hoe ketens van bewijslast niet breken als je precies weet waar je moet kijken.

Maar vooral dit: ik vertrouwde hem al maanden niet meer.

De Genex-envelop lag op mijn tafel alsof hij zwaarder was dan hij hoorde te zijn. Niet door papier, maar door wat erin zat. De waarheid die Daniel dacht dat hij kon controleren.

Ik opende mijn laptop.

Niet om te twijfelen.

Maar om te bevestigen.

Binnen mijn oude toegang tot het medische analyseplatform — dat Daniel nooit had laten verwijderen omdat hij dacht dat ik te gebroken was om nog iets te doen — logde ik in via een beveiligde backdoor die ik jaren geleden zelf had gebouwd.

Ironisch hoe mensen vergeten dat je hun systemen hebt ontworpen, totdat je ze tegen hen gebruikt.

Lees verder op de volgende pagina