De kamer bleef nog steeds in die vreemde, dikke stilte hangen nadat ik de concealer had weggeveegd. Het was alsof het huis zelf even niet wist welke kant het moest kiezen.

Agent Vowell bewoog als eerste. Hij keek naar Saraphene Sterling, mijn advocaat, en knikte kort. “We hebben de voorlopige rapporten ontvangen. Het medische dossier is bevestigd.”

Richard lachte niet. Hij deed ook niet alsof hij het niet hoorde. Hij stond gewoon stil, alsof hij probeerde te begrijpen op welk moment precies de vloer onder hem veranderd was.

“Dit is een misverstand,” zei hij uiteindelijk. “Mijn vrouw is emotioneel overstuur geweest. Dat gebeurt soms in huwelijken.”

Zijn stem had zijn oude vorm teruggevonden: beheerst, bijna vriendelijk. De stem waarmee mensen meestal geloofden dat hij gelijk had.

Maar niemand reageerde daarop.

Lees verder op de volgende pagina