De kamer draaide licht voor mijn ogen terwijl ik naar die handtekening staarde. Dereks handschrift – dat ik ooit zo goed kende dat ik zijn boodschappenlijstjes kon lezen zonder ernaar te kijken – lag daar als bewijs van een beslissing waar ik geen deel van had uitgemaakt.

“Hij… heeft al getekend?” herhaalde ik, maar mijn stem klonk alsof die van iemand anders kwam.

Eleanor sloot de lade van het bureau met een zachte, definitieve klik. “Natuurlijk heeft hij dat. Derek begrijpt zijn verantwoordelijkheid. Hij heeft eindelijk gedaan wat goed is voor de familie.”

Ik keek langzaam op. “Voor de familie?” mijn keel voelde droog. “Of voor jou?”

Er gleed iets langs haar gezicht, een fractie van irritatie, maar het verdween snel weer achter haar perfecte glimlach. “Caroline, wees niet melodramatisch. Dit gaat niet over mij. Dit gaat over jou en je toekomst.”

Ze schoof de envelop iets dichter naar me toe. Alsof ze een beslissing fysiek dichterbij kon duwen.

“De 700.000 dollar,” zei ze rustig, “is meer dan genereus. Je kunt opnieuw beginnen. Elders. Zonder… deze druk.”

“Druk?” Ik lachte kort, maar het klonk gebroken. “Je bedoelt het feit dat jullie me hebben behandeld alsof ik waardeloos ben?”

Eleanor zuchtte alsof ze een kind toesprak dat niet wilde luisteren. “Je bent 34, Caroline. En je hebt geprobeerd. We hebben allemaal gezien hoeveel je hebt geprobeerd. Maar sommige dingen… werken gewoon niet. En Derek heeft een plicht.”

“Een plicht om een andere vrouw zwanger te maken?” zei ik scherp.

Een seconde stilte. Buiten klonk vaag het gelach van de babyshower, gedempt door muren, alsof een ander leven gewoon doorging zonder mij.

Lees verder op de volgende pagina