Daniel hield de microfoon stevig vast terwijl het zachte geroezemoes in de zaal langzaam wegstierf.

Ik voelde direct paniek opkomen.

Mijn eerste gedachte was niet nieuwsgierigheid.

Het was angst.

Want ik kende die blik op zijn gezicht. Die rustige, beheerste uitdrukking die hij alleen kreeg wanneer hij iets te lang had ingeslikt en eindelijk besloot dat hij klaar was met zwijgen.

“Daniel…” fluisterde ik vanaf mijn stoel.

Maar hij keek me slechts even aan met een zachte glimlach.

Niet boos.

Niet roekeloos.

Gewoon vastberaden.

Mijn moeder verstijfde aan haar tafel naast de dansvloer. Mijn vader zette langzaam zijn champagneglas neer. Madison keek alsof iemand plotseling de muziek had uitgezet tijdens haar eerste dans.

Lees verder op de volgende pagina