Mijn handen trilden terwijl ik de brief verder openvouwde.

De regen tikte zacht tegen het raam van mijn kleine appartement en de advocaat stond nog steeds ongemakkelijk in de deuropening, alsof hij wist dat wat er in die envelop zat alles zou veranderen.

Ik slikte moeizaam en las verder.

“James,

Als je deze brief leest, betekent dat dat ik eindelijk rust heb gevonden. En het betekent waarschijnlijk ook dat jij denkt dat ik tegen je heb gelogen.

Dat deed ik niet.

Ik heb je expres niets direct nagelaten, omdat ik eerst wilde weten wie je werkelijk bent wanneer er geen beloning meer tegenover staat.”

Ik fronste.

De advocaat zei niets. Hij hield alleen zijn handen gevouwen voor zich.

Ik keek opnieuw naar de brief.

“De afgelopen zes maanden wist ik dat mijn testament je niets zou geven. Mijn advocaat wist dat ook. Ik wilde zien wat je daarna zou doen.”

Mijn maag draaide om.

Zes maanden?

Dat betekende dat al die ritten naar de dokter… de medicijnen… de avonden waarop ik haar overeind hielp als haar benen het begaven…

Ze wist toen al dat ik officieel niets zou krijgen.

Lees verder op de volgende pagina