Ik bleef een paar seconden naar dat verfrommelde briefje staren alsof het kon veranderen als ik lang genoeg keek.

Maar dat gebeurde niet.

Mijn vingers trilden licht toen ik het oppakte. Het papier was vochtig van de regen die door de kier onder de deur was gewaaid.

Er stonden maar een paar regels op.

Geen begroeting.

Geen uitleg.

Alleen een boodschap die te zorgvuldig was om spontaan te zijn:

“Als je dit leest, is het al te laat om het netjes op te lossen. We hebben het geprobeerd op de normale manier.”

Mijn maag trok samen.

Ik keek meteen naar de beveiligingscamera op mijn telefoon.

Mijn ouders zaten nog steeds in de Buick.

Lees verder op de volgende pagina