Patricia draaide met haar glas in de hand langzaam naar Daniel.
“Ruik je dat?” zei ze spottend. “Aangebrand vlees én drama. Wat een combinatie.”

Daniel grijnsde kort, maar zijn blik bleef op mij gericht. Hij vertrouwde stilte nooit. Niet die van mij.

Ik hield mijn hoofd laag terwijl mijn vingers onder het keukeneiland verder bewogen. Het kleine paneel trilde één keer onder mijn aanraking. Verbonden.

Live.

Zes jaar geleden had ik nog geloofd dat liefde betekende dat je geduld moest hebben. Dat moeilijke mannen zachter werden als je hen genoeg begrip gaf. Tegen de tijd dat ik ontdekte wie Daniel werkelijk was, zat ik al gevangen in zijn zorgvuldig opgebouwde wereld.

Een wereld waarin hij charmant was voor iedereen behalve thuis.

Voor zijn collega’s was hij de jonge directeur met visie. Voor vrienden was hij geestig en beheerst. Voor zijn ouders was hij perfect.

Maar camera’s logen niet.

Ik drukte mijn rug tegen het kastje en haalde langzaam adem tegen de pijn in mijn hand. Op hetzelfde moment verscheen de livestream op een beveiligde server die automatisch gekoppeld was aan een vooraf ingestelde mailinglijst.

Directieleden. Juridische afdeling. Twee investeerders.

En één journalist.

De eerste melding verscheen meteen op Daniels telefoon.

Hij fronste.

Nog een melding.

Toen nog één.

“Waarom krijg ik ineens…” begon hij geïrriteerd.

Lees verder op de volgende pagina