Mevrouw Parker maakte haar zin niet eens af.

Dat hoefde ook niet.

Ik wist precies wat ze bedoelde.

Toegang.

Tot de servers.

Tot de financiële rapporten.

Tot de verborgen bestanden waarvan de familie Calloway dacht dat niemand ze ooit echt bekeek.

Ik keek naar mijn slapende zoon in het draagzitje naast me. Zijn kleine handje lag half open tegen de deken, volledig onbewust van het feit dat zijn hele leven in één nacht was veranderd.

Toen keek ik weer naar mevrouw Parker.

“Ja,” zei ik zacht.

Haar ogen vernauwden zich een beetje.

“Volledige toegang?”

Ik knikte.

Voor het eerst die ochtend leunde ze achterover.

Niet verrast.

Niet geschokt.

Alsof ze precies had verwacht dat ik slimmer was geweest dan iedereen dacht.

“Goed,” zei ze opnieuw.

Dat woord klonk deze keer anders.

Zwaarder.

Serieuzer.

Ze stond op, schonk verse koffie in en zette een mok voor me neer.

Lees verder op de volgende pagina