Skip to content
De regen leek plotseling stiller te worden.
Niemand bewoog.
Mijn moeder stond nog steeds half in de deuropening, haar hand verkrampt om het gouden handvat alsof ze steun nodig had om rechtop te blijven staan.
Vanessa knipperde meerdere keren.
“Wat?” fluisterde ze.
Lucas keek haar nauwelijks aan.
Twee beveiligers liepen rustig naar voren en bleven onderaan de trap staan. Niet dreigend. Gewoon aanwezig. Professioneel.
Lucas deed zijn kasjmierjas uit en legde die voorzichtig om mijn schouders.
Zijn handen waren warm.
Altijd warm.
“Ben je gewond?” vroeg hij zacht.
Die simpele vraag brak bijna mijn zelfbeheersing.
Niet omdat hij boos klonk.