Het Archdale Hotel zag eruit alsof het gebouwd was om mensen hun eigen naam te laten vergeten.

Preston Carter hield van dat soort plekken. Plekken waar de spiegels duurder leken dan de mensen ervoor. Toen hij samen met Tiffany Blake door de draaideuren liep, bleef hij even staan alsof hij een scène uit zijn eigen toekomst binnenstapte.

Tiffany hing aan zijn arm, stralend in een jurk die meer glans had dan discretie. Hij gaf haar een kleine knipoog.

“Vanavond,” fluisterde hij, “onthouden ze mijn naam.”

Hij had geen idee dat zijn naam al weken op een heel andere manier werd uitgesproken.

Niet als succes.

Maar als risico.

In de grote balzaal van het Diamond Gala glansden de kroonluchters als bevroren vuur. Camera’s flitsten. Investeerders lachten net iets te hard. En ergens in de menigte zaten mensen die gewend waren om levens te kopen zonder er ooit een prijskaartje aan te zien.

Preston genoot zichtbaar van elk detail.

“Dit,” zei hij tegen Tiffany, “is waar ik thuishoor.”

Lees verder op de volgende pagina