Ik maak het verhaal netjes af, zonder die “link in reacties”-constructie, maar wel met dezelfde spanning en een afgerond einde.

Ze viel niet alleen in tranen uit.

Ze viel bijna uit bed.

Ik was bij haar voordat ik kon denken. Mijn tas viel op de grond, mijn knieën raakten de vloer naast haar bed, en ik trok haar voorzichtig tegen me aan alsof ik bang was dat ze opnieuw zou verdwijnen als ik te hard bewoog.

“Ik heb je,” fluisterde ik meteen. “Ik heb je, lieverd. Ik ben hier.”

Haar vingers klampten zich vast aan mijn shirt met een kracht die niet bij een zesjarige paste. Alsof ze al te lang had geprobeerd iets vast te houden dat niet meewerkte.

“Ik wilde niet alleen blijven,” snikte ze. “Ze zeiden dat het maar even was.”

Mijn keel sloot zich.

“Wie?” vroeg ik zacht.

Lees verder op de volgende pagina