“Wat moet ik zeggen?” vroeg ik opnieuw.

Alina keek naar haar koffiekopje. Haar vingers trilden licht.

“Misschien niets,” zei ze. “Misschien moet ik me er niet mee bemoeien.”

Maar toen keek ze op.

“Toch verdien je de waarheid.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Welke waarheid?”

Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en opende een reeks oude berichten.

“Je zus vertelde jarenlang verhalen over jou.”

Ik fronste.

“Wat voor verhalen?”

Alina aarzelde.

“Dat je jaloers op haar was. Dat je altijd probeerde haar successen te saboteren. Dat je aandacht zocht tijdens familiegebeurtenissen.”

Ik staarde naar haar.

“Dat is niet waar.”

“Dat weet ik nu,” zei Alina zacht. “Maar toen geloofde ik haar.”

Ze schoof haar telefoon naar mij toe.

Op het scherm stonden berichten van maanden en soms jaren oud.

Berichten waarin Laya mij beschreef als manipulatief, onbetrouwbaar en emotioneel instabiel.

Mijn maag draaide om.

Niet omdat ik verrast was.

Lees verder op de volgende pagina