Victoria bleef haar dochter vasthouden terwijl de stilte zich als een zware deken over de kamer legde.

Margaret Prescott verwachtte dat de kolonel zou terugdeinzen. Dat gebeurde niet.

Victoria stond langzaam op. Haar houding was recht, haar blik onverstoorbaar.

“Emily,” zei ze zacht. “Wil je met mij meegaan?”

Emily knikte onmiddellijk.

Dat eenvoudige antwoord leek Margaret te irriteren.

“Voordat u haar meeneemt,” zei ze scherp, “moeten we eerst een aantal zaken bespreken. Er zijn familieovereenkomsten, juridische verplichtingen en reputaties die beschermd moeten worden.”

Victoria keek haar aan.

“Mijn dochter is geen contract.”

Margaret glimlachte koel.

“U begrijpt niet met wie u te maken heeft.”

Victoria antwoordde rustig:

“Nee. Ik denk dat ú niet begrijpt met wie u te maken heeft.”

De glimlach van Margaret verdween.

Ethan stapte naar voren.

“Emily, dit is belachelijk. Je maakt van alles een drama. Kom gewoon mee naar huis.”

Emily kromp zichtbaar ineen.

Victoria merkte het onmiddellijk op.

Jarenlang had ze soldaten geleid. Ze wist hoe angst eruitzag.

Ze wist ook hoe iemand eruitzag die zijn stem verloren had door voortdurende manipulatie.

Lees verder op de volgende pagina