Ik bleef een paar seconden stil zitten nadat Chris had opgehangen. De regen sloeg nog steeds tegen de auto, maar het geluid leek verder weg te komen, alsof ik onder water was beland.

“Het was geen ongeluk.”

Die zin bleef rondzingen in mijn hoofd, telkens harder, telkens donkerder.

Ik startte de auto weer. Mijn handen gleden over het stuur alsof ze niet van mij waren. De snelweg lag leeg voor me, maar ik reed alsof er overal iets kon gebeuren, alsof elke schaduw een antwoord droeg dat ik nog niet wilde horen.

In mijn gedachten zag ik Sarah. Acht jaar oud. Met haar kleine pyjama. Haar haar altijd een beetje in de war, vooral ’s ochtends wanneer ze te vroeg wakker werd en naar beneden sloop om tv te kijken voordat iemand het zag.

Ik probeerde mezelf te dwingen logisch te denken. Misschien was ze gevallen. Misschien had ze zich ergens aan verwond en was ze in paniek geraakt. Kinderen raken soms verdwaald in hun eigen angst, dat wist ik.

Maar dan hoorde ik weer Carolyns stem. Niet als herinnering, maar als iets dat zich opnieuw in mijn oor nestelde: “Ze zit onder het bloed.”

Lees verder op de volgende pagina