Voor het eerst trok de kleur uit Vincents gezicht.

Niet helemaal.

Maar genoeg.

Genoeg om mij te laten weten dat hij begreep dat er iets was wat hij niet wist.

Jessica keek tussen ons in.

“Waar heb je het over?”

Ik pakte mijn tas steviger vast.

“Vraag het maar aan jullie advocaat.”

Vincent zette zijn glas neer.

Zijn zelfvertrouwen begon kleine scheurtjes te vertonen.

“Eleanor, als je iets te zeggen hebt, zeg het dan gewoon.”

Ik glimlachte opnieuw.

Arthur had vroeger gezegd dat stilte soms krachtiger was dan een discussie.

Die avond besloot ik hem gelijk te geven.

“Fijne avond nog.”

Daarna stapte ik de lift in.

De deuren sloten zich.

En voor het eerst sinds dagen voelde ik mijn schouders ontspannen.

Niet omdat alles opgelost was.

Maar omdat ik wist dat het spel nog niet voorbij was.

Lees verder op de volgende pagina