Ik hing op voordat hij nog iets kon zeggen.

Niet uit woede. Niet meteen.

Meer uit een soort helderheid die zo scherp was dat elk extra woord het alleen maar zou vertroebelen.

Ik stond midden in de woonkamer in mijn blauwe jurk, die ineens te mooi voelde voor een dag die al kapot was voordat hij echt begonnen was. De ballonnen aan de stoelen bewogen licht door een tochtje dat ik niet kon plaatsen. Misschien de deur die nog niet helemaal dicht zat. Misschien mijn verbeelding.

Ik liep langzaam naar de eettafel en ging zitten.

Het ontbijt stond nog in mijn hoofd alsof het ergens anders was gebeurd, in een leven waar ik nog belangrijk was.

Mijn telefoon lichtte weer op.

Lees verder op de volgende pagina