Skip to content
Jerome: “Ik ben er echt snel. Probeer te genieten van je dag, oké?”
Ik las het niet eens twee keer.
Genieten.
Dat woord voelde plotseling als een grap die niemand had uitgelegd.
Ik zette mijn telefoon op stil en legde hem met het scherm naar beneden op tafel. Daarna keek ik naar de tafel die ik zo zorgvuldig had voorbereid: twee borden, twee glazen, een klein vaasje met bloemen die ik gisteravond nog had gekocht omdat ik dacht dat hij zou zeggen dat ze mooi waren.
Hij had ze niet eens gezien.
Ik stond op en liep naar de keuken.
De pannen stonden nog op het fornuis. De geur van gebakken spek hing zwaar in de lucht, alsof de ochtend zelf vergeten was om door te gaan.
Ik zette alles uit. Alles wat nog aan stond.
En toen bleef het stil.
Niet de soort stilte die rust geeft.
De soort stilte die je laat horen wat er altijd al was.
Mijn verjaardag ging voorbij in kleine stukjes die ik niet meer probeerde te vullen. Ik trok mijn schoenen niet meer aan om ergens naartoe te gaan. Ik zette geen muziek op. Ik belde niemand.
Rond drie uur kreeg ik een bericht van mijn moeder.
“Gefeliciteerd, lieverd ❤️ Wanneer komen jullie vanavond eten?”
Ik keek naar het scherm.
En voor het eerst die dag voelde ik iets anders dan teleurstelling.
Het was vermoeidheid.
Ik typte: “Ik weet het nog niet.”
En stuurde het.
Geen uitleg.
Geen excuses.
Tegen zes uur was het huis donkerder geworden, hoewel de zon nog niet weg was. Het was alsof het licht zelf minder zin had.
Ik zat op de bank in mijn jurk, nog steeds perfect gekleed voor een avond die nooit zou komen.
Mijn telefoon bleef stil.
Tot 18:47.
Jerome: “Sorry dat het zo lang duurt. Ik ga zo weg bij Natalie. Dan kom ik direct naar je toe. We maken het goed vanavond.”
Ik staarde naar het bericht.
En iets in mij dat de hele dag al gespannen stond, brak niet.
Het ontspande.
Dat was erger.
Ik tikte niet terug.
In plaats daarvan stond ik op, liep naar de slaapkamer en opende de kast.
Er hing zijn jas.
Zijn schoenen stonden eronder.
Zijn spullen lagen daar alsof hij elk moment gewoon weer binnen kon stappen en doen alsof de dag nog te redden viel.
Ik pakte een koffer.
Niet groot.
Niet dramatisch.
Gewoon praktisch.