Skip to content
De ochtend van de bruiloft kwam sneller dan ik had verwacht.
De lucht buiten mijn raam was zachtgrijs, alsof zelfs de hemel twijfelde of hij deze dag wel moest laten bestaan. Mijn jurk hing klaar aan de kastdeur. Wit, eenvoudig, precies zoals ik hem ooit had uitgekozen toen ik nog geloofde dat mijn toekomst lang en gepland zou zijn.
Nu was het geen toekomst meer.
Het was een afscheid in de vorm van een ceremonie.
Mijn handen trilden terwijl ik mijn make-up deed. Niet om mooi te worden, maar om niet ziek te lijken. Ik wilde niet dat de gasten me zouden zien als iets dat al halverwege verdwenen was.
Mijn telefoon lag naast de spiegel.
Een bericht van mijn moeder.
“Ben je zeker dat je dit wilt doen, lieverd?”
Ik staarde ernaar.
Toen typte ik: “Ik wil niet zonder altaar verdwijnen.”
Geen reactie daarna.
De huuracteerder zou om elf uur komen.
Ik wist nog steeds niet hoe hij eruitzag.
Alleen zijn naam: Elias.
Dat was alles.
Geen foto’s, geen gesprekken behalve het zakelijke akkoord. Alleen een man die had ingestemd om een rol te spelen in het meest kwetsbare moment van mijn leven.