Klokslag elf ging de deurbel.

Mijn hart sloeg één keer te hard.

Toen ik opendeed, stond hij daar.

Niet zoals ik had verwacht.

Geen overdreven glimlach, geen ongemakkelijke houding.

Gewoon een man van ergens in de dertig, donker haar, rustige ogen en een nette, eenvoudige jas. Hij keek me niet aan alsof ik een project was.

Hij keek me aan alsof ik een mens was.

“Emma?” vroeg hij zacht.

Ik knikte.

Hij hield een kleine tas vast.

“Mag ik binnenkomen?”

Ik stapte opzij.

In de woonkamer bleef hij even staan, alsof hij de ruimte wilde begrijpen voordat hij iets zei. Mijn trouwdecoratie lag al klaar: bloemen, linten, stoelen die mijn vader gisteren nog had laten opzetten.

“Dus dit is het,” zei hij.

Ik lachte kort, maar het klonk leeg.

“Ja. Dit is het nep-huwelijk.”

Hij reageerde niet meteen. Alleen een korte stilte.

“Niet zo noemen,” zei hij uiteindelijk. “Het is een ceremonie. Dat is iets anders.”

Ik keek hem aan.

“Voor mij is het een laatste wens.”

Hij knikte langzaam, alsof hij dat respecteerde.

“Dan zorg ik dat het telt.”

Die woorden bleven hangen.

Ik had hem ingehuurd om een rol te spelen.

Maar in zijn stem zat geen afstand.

Alsof hij er echt wilde zijn.

De locatie was een oude serre aan de rand van de stad. Glaswanden, witte stoelen, bloemen overal. Alles was precies zoals ik het een jaar geleden had gepland met mijn verloofde.

Alleen hij was er niet meer.

Mijn vader liep naast me terwijl ik aankwam.

Hij zei niets over Elias.

Alleen: “Je ziet er mooi uit, schat.”

Ik glimlachte.

Maar mijn ogen brandden.

Elias stond al bij het altaar.

In een donker pak, geen stropdas overdreven strak, handen rustig voor zich.

Toen hij me zag, rechtte hij zich iets.

Geen theater.

Geen overdreven emotie.

Gewoon aanwezigheid.

De ceremonie begon.

De gasten fluisterden.

Niemand wist wie hij was.

En dat was precies de bedoeling.

Mijn vader bracht me naar voren.

Elke stap voelde zwaarder dan de vorige.

Niet omdat ik bang was.

Maar omdat ik wist dat dit de enige keer was dat ik dit pad zou lopen.

Toen ik bij Elias kwam, keek hij me aan.

Heel even.

Lees verder op de volgende pagina