Twaalf uur geleden zat ik nog in mijn kantoor op de bovenste verdieping van het ziekenhuis, met een kop koffie die allang koud was geworden en een dossier dat ik al drie keer had gelezen zonder dat er iets nieuws in stond.

Apex University Hospital was nooit zomaar een ziekenhuis geweest. Voor de buitenwereld was het een academisch centrum van topniveau, een plek waar innovaties in chirurgie en spoedeisende geneeskunde werden ontwikkeld. Voor mij was het iets anders geweest: een investering, een verantwoordelijkheid en een erfenis die ik nooit hardop had benoemd.

Officieel was ik een van de bestuursleden.

Onofficieel bezat ik zestig procent.

Maar dat was niet het deel waar ik aan dacht terwijl ik naar de skyline keek.

Ik dacht aan Mark.

Mijn man.

Hij had die ochtend haast gehad. Zijn stropdas zat niet recht, zijn telefoon bleef maar trillen, en hij had me een snelle kus gegeven alsof we collega’s waren in plaats van echtgenoten.

Lees verder op de volgende pagina