Skip to content
Ik bleef hem aankijken, alsof mijn hersenen even weigerden te begrijpen wat hij net had gezegd.
“Welke waarheid?” vroeg ik uiteindelijk.
Ryan stond midden in mijn woonkamer alsof hij daar thuishoorde, maar zijn houding was veranderd. Niet meer de beleefde jongen met bloemen en nette glimlach. Dit was iemand anders. Iemand die strak gespannen stond, alsof hij op het punt stond iets te breken.
“Over Iris,” zei hij simpel.
Achter hem hoorde ik de keukenkast zacht dichtgaan. Iris kwam eraan met een glas water.
“Wat is er?” vroeg ze terwijl ze tussen ons in keek.
Ryan draaide zich niet om.
“Ga zitten,” zei hij tegen haar.
Niet hard.
Maar wel als een bevel.
Iris bleef staan. Ze keek naar mij.
“Mam?”
Lees verder op de volgende pagina