Oma staarde naar het scherm.

Niet met woede.

Niet met tranen.

Maar met iets veel stillers.

Iets wat ik pas later herkende als breken zonder geluid.

Haar vingers trilden licht toen ze de telefoon weer op tafel legde.

“Eindelijk een vakantie zonder bagage.”

De woorden bleven hangen in de kamer alsof ze fysiek waren.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Hij bedoelt mij niet,” fluisterde ze zacht. “Toch?”

Ik pakte haar hand.

Maar ik kon niet liegen.

Niet meer.

“Het is niet alleen jij, oma.”

Ze knikte langzaam, alsof ze dat al wist maar het niet wilde toegeven.

Die nacht sliep ze nauwelijks.

Lees verder op de volgende pagina