De woorden van mijn dochter bleven in mijn hoofd hangen als een alarm dat niet meer uitgaat.

Laat hem niet weten dat ik nog leef.

In een ziekenhuis is elke zin belangrijk. Elke stilte ook. Maar sommige zinnen veranderen alles wat je dacht te weten.

Alain stond nog steeds achter me.

Ik voelde zijn aanwezigheid zonder hem aan te kijken.

“Richard,” zei hij zacht. “We moeten haar stabiliseren. Daarna moeten we aangifte doen.”

Aangifte.

Het woord klonk plots vreemd.

Te simpel voor wat ik net had gezien.

Ik knikte langzaam, maar mijn ogen bleven op Elise gericht.

“Wie heeft haar binnengebracht?” vroeg ik.

“De ambulance,” antwoordde Alain. “Ze is gevonden in een appartement in het 7e arrondissement. Alleen.”

“Alleen?”

Hij aarzelde.

“Volgens de eerste melding wel.”

Mijn blik ging naar de verpleegkundigen die stil rond het bed bewogen. Iedereen werkte efficiënt, maar er hing iets in de lucht wat ik te goed kende: onzekerheid die men probeert te verbergen achter protocollen.

Ik boog me iets dichter naar Alain.

“En Damien?”

Hij keek me nu wel aan.

Direct.

Te direct.

“Hij heeft zich nog niet gemeld.”

Lees verder op de volgende pagina