De moed zonk me in de schoenen.

Op de houten vloer, vlak naast haar tas, lag een klein, versleten kinderknuffeltje.

Een oude teddybeer.

Niet zomaar een teddybeer.

Ik herkende hem meteen.

Mijn adem stokte.

“Ellie…” fluisterde ik.

Ze keek naar de grond en sloot haar ogen.

De beer was van haar broertje Noah geweest.

Noah was acht jaar geleden overleden na een kort maar agressief ziekteverloop. Hij was pas zes jaar oud geweest.

Sinds die dag hadden we nauwelijks over hem gesproken.

Niet omdat we hem vergeten waren.

Integendeel.

Het deed simpelweg te veel pijn.

Lees verder op de volgende pagina