Het restaurant van het Gran Hotel Alvarado was die avond stiller dan normaal.

Niet leeg—nooit leeg—maar gedempt, alsof het gebouw zelf zijn adem inhield.

Arturo Ledesma liep binnen met Camila aan zijn arm, zijn houding ontspannen, zijn glimlach geoefend. Hij droeg het soort zelfvertrouwen dat alleen bestaat bij mensen die gewend zijn dat niemand hen corrigeert.

“Daar,” zei de maître d’hôtel zacht, en wees naar tafel zeven.

Precies bij het raam.

Precies in het midden van de ruimte.

Arturo knikte goedkeurend.

“Uitstekende plek,” zei hij.

Camila glimlachte, maar haar ogen gleden even langs de zaal. Er was iets in de sfeer dat ze niet kon plaatsen. De bediening was correct, maar… te correct. Alsof iedereen iets wist wat zij niet wist.

De ober kwam met de menukaarten.

Zwart leer.

Goud gegraveerd.

Lees verder op de volgende pagina