Skip to content
Jonathan werd niet boos.
Dat was het eerste wat me echt verontrustte.
Hij werd niet defensief, niet geïrriteerd, niet zoals hij normaal zou reageren als ik zo tegen hem uitviel.
Hij keek alleen naar mij.
Alsof hij wachtte tot ik klaar was met spreken.
En dat maakte de stilte in de kamer nog zwaarder.
De jongen – Finn – stond nog steeds bij de deur.
Zijn kleine vingers geklemd om die versleten rugzak alsof het het enige was dat hem nog aan de wereld bond.
Ik voelde opnieuw een steek van pijn in mijn onderbuik.
De weeën kwamen terug, sterker nu.
Maar mijn aandacht bleef vastzitten aan wat er net was gebeurd.
“Jonathan,” zei ik zachter, maar nog steeds trillend. “Dit kan niet. Ik ga elk moment bevallen. Ik kan niet ook nog een vreemd kind in huis hebben.”
Hij knikte langzaam.
Alsof hij mijn woorden begreep.
Alsof hij ze al had verwacht.
“Rebecca,” zei hij eindelijk.
Zijn stem was anders dan ik gewend was.
Voorzichtig.
Zwaarder.
“Je moet zitten.”
“Ik hoef niet te zitten. Ik moet begrijpen wat hier gebeurt.”
Maar mijn benen deden al geen moeite meer om me te dragen. Ik zakte op de bank neer, mijn handen op mijn buik.
Finn deed een stap achteruit.