De kamer werd stil.

Zelfs Russells dochter, die tot dat moment een zelfverzekerde glimlach had gedragen, hield op met lachen.

Ik keek naar het houten doosje.

Het was kleiner dan ik had verwacht.

Oud ook.

De hoeken waren licht versleten, alsof het jarenlang was geopend en weer gesloten.

Mijn handen trilden een beetje toen ik het deksel optilde.

Binnenin lag geen stapel geld.

Geen sleutel van een kluis.

Geen eigendomsakte.

Alleen een envelop.

Met mijn naam erop geschreven.

In Russells handschrift.

Ik herkende het meteen.

De advocaat knikte.

“Lees hem gerust.”

Mijn hart bonsde.

Voorzichtig haalde ik de brief eruit.

Lees verder op de volgende pagina