DEEL 2: De ketting die brak

Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn gedachten.

“Wat heb je met hem gedaan?” zei ik. Mijn stem klonk vreemd. Laag. Gevaarlijk rustig.

Patricia zuchtte alsof ík het probleem was.

“Emily, doe niet dramatisch. Hij is moeilijk geweest sinds jij weg bent. Ryan had het druk. Iemand moest grenzen stellen.”

Grenzen.

Het woord voelde alsof het mijn maag omdraaide.

Ik deed een stap naar voren.

De ketting rammelde zacht toen Ethan zich meteen terugtrok.

Alsof beweging pijn betekende.

“Kom niet dichterbij,” fluisterde hij.

Dat was het moment waarop mijn hart echt brak.

Niet in stilte.

Maar in stukken.

“Ethan,” zei ik zachter, bijna smekend. “Kijk naar me. Alsjeblieft.”

Hij keek.

Maar niet zoals een kind naar zijn moeder kijkt.

Hij keek alsof hij een beslissing moest nemen: vluchten of bevriezen.

Ryan verscheen in de deuropening.

Lees verder op de volgende pagina