Skip to content
DEEL 2
Het gele briefje lag midden op de tafel alsof het zwaarder was dan het papier zelf.
Niemand raakte het aan.
Niemand durfde het meteen te lezen.
Austin keek als eerste weg, niet naar mij, maar naar Mia, alsof hij pas nu doorhad dat ze echt daar stond. Zijn gezicht verloor iets van die ontspannen cruise-uitdrukking die hij tot dat moment had gedragen.
Monica daarentegen probeerde haar glimlach terug te vinden.
“Wat doe jij hier?” vroeg ze scherp, maar te laat. De controle in haar stem was al gebroken.
Ik keek haar rustig aan.
“Een vraag beantwoorden die je zelf hebt gesteld,” zei ik.
Ze fronste.
“Waar heb je het over?”
Ik wees naar het briefje.
“Lees het.”
Ze aarzelde.
Maar niet lang genoeg om geloofwaardig te blijven.
Langzaam pakte ze het papier op.
Haar ogen gleden over de woorden.
Eén regel.
Dan nog één.
En toen veranderde haar gezicht.
Niet dramatisch.