DEEL 2

De stilte aan de andere kant van de lijn duurde precies vier seconden.

Maar het voelde langer.

Alsof Mariana niet zeker wist of ze mij goed had gehoord, of dat de koorts me eindelijk hallucinaties gaf.

Toen ze eindelijk sprak, was haar stem veranderd.

Kouder.

Strakker.

“Je meent dit niet serieus, toch?”

Ik keek naar het infuus in mijn hand. De vloeistof druppelde traag mijn lichaam in, alsof zelfs mijn herstel geduldiger was dan de mensen die mij familie noemden.

“Jawel,” zei ik rustig. “Heel serieus.”

Ze lachte kort.

Een lach zonder humor.

“Valeria, je ligt in een ziekenhuisbed. Je bent emotioneel. Ricardo weet niet eens dat je dit zegt.”

Ik sloot mijn ogen.

En daar was het weer.

Dat vertrouwde patroon.

Lees verder op de volgende pagina