Aan de andere kant van de lijn bleef het enkele seconden stil.

Alsof Derek wachtte tot ik zou lachen en zou toegeven dat het een grap was.

Toen kwam zijn stem terug.

“Wat bedoel je met een andere plek?”

“Precies wat ik zei.”

“Waar woon je?”

Ik keek naar de ochtendzon die langzaam boven de bergen van Paradise Valley verscheen.

“Dat doet er niet toe.”

“Het doet er wel toe. Je bent mijn moeder.”

Ik moest bijna lachen.

Dat argument had hij de afgelopen twee jaar opvallend weinig gebruikt.

Vooral wanneer de eerste van de maand naderde.

“Ik moet gaan,” zei ik rustig.

“Nee, wacht…”

Maar ik had al opgehangen.

De eerste week in mijn nieuwe huis voelde onwerkelijk.

Voor het eerst in jaren werd ik wakker zonder het geluid van iemand anders die door het huis liep.

Niemand die klaagde over de temperatuur van de airconditioning.

Niemand die mij herinnerde aan een rekening.

Lees verder op de volgende pagina