De foto laadde langzaam.

Eerst zag ik licht.

Kleuren.

Een feestzaal vol slingers en zachte verlichting.

Toen werden de gezichten duidelijk.

En daar stond hij.

Jeremiah.

Maar niet zoals ik hem die avond had uitgezwaaid.

Zijn schouders waren gespannen.

Zijn glimlach was verdwenen.

Zijn ogen waren gericht op iets buiten het frame, alsof hij probeerde te begrijpen wat er om hem heen gebeurde.

En naast hem stond Ella.

Het meisje dat ik had betaald.

Het meisje dat ik had gevraagd om hem een mooie avond te geven.

Maar haar uitdrukking was niet wat ik had verwacht.

Ze keek niet naar hem zoals een date dat zou doen.

Ze keek ongemakkelijk.

Bijna verdrietig.

En toen zag ik de hand van een andere jongen op haar arm.

Mijn adem stokte.

De leraar had nog een bericht gestuurd:

“Hij staat alleen in de hoek. Hij lijkt overstuur. Bel me meteen.”

Mijn telefoon viel bijna uit mijn handen.

Ik pakte meteen mijn jas.

Toen ik bij de school aankwam, was het bal nog in volle gang.

Muziek dreunde uit de gymzaal.

Lachen, stemmen, het geluid van jongeren die een avond beleefden die ze later zouden herinneren.

Maar Jeremiah stond niet in die wereld.

Ik zag hem meteen.

Lees verder op de volgende pagina