Skip to content
DEEL 2
De ruimte werd stil.
Niet ongemakkelijk stil.
Maar het soort stilte waarin mensen voelen dat er iets belangrijks gaat gebeuren.
Martin lachte kort.
“Waar heeft u het over, dokter?”
Zijn stem was ontspannen, maar ik kende hem al te lang.
Ik zag het kleine trekje bij zijn kaak.
Het eerste teken dat hij zich ongemakkelijk voelde.
De arts keek van hem naar mij.
Toen weer terug.
“Ik ging ervan uit dat mevrouw Voss dit jaren geleden met u had besproken.”
Martin draaide zich langzaam naar mij om.
“Evelyn?”
Ik antwoordde niet.
De arts schoof een document naar voren.
“Tijdens het onderzoek van vijf jaar geleden zijn de resultaten bevestigd. Meerdere keren zelfs.”
Martin keek naar het papier.
Toen naar de dokter.
Toen opnieuw naar het papier.
Zijn glimlach was volledig verdwenen.
“Ik begrijp het niet.”