DEEL 2

De zaal werd muisstil.

Je kon het zachte gezoem van de airconditioning horen.

Niets anders.

Natalie keek naar het document in mijn hand alsof het in een vreemde taal was geschreven.

“Dat is een leugen,” zei ze uiteindelijk.

Maar haar stem miste overtuiging.

Ze keek naar Eric.

Op zoek naar steun.

Op zoek naar bevestiging.

Op zoek naar iemand die haar zou vertellen dat alles nog onder controle was.

Maar Eric zag eruit alsof hij zelf niet meer wist waar hij moest kijken.

Ik hield de microfoon vast.

Rustig.

Beheerst.

“Nee, Natalie,” zei ik. “Dit is geen leugen.”

Grant schoof een tweede document uit de map.

Een officieel laboratoriumrapport.

Geen geruchten.

Lees verder op de volgende pagina