Ik sloot mijn laptop en bleef nog een paar seconden naar het donkere scherm staren.

Geen trilling in mijn handen.

Geen paniek.

Alleen een vreemde helderheid, alsof iemand eindelijk het raam in mijn hoofd had opengezet na jaren van benauwde lucht.

David had me niet alleen vernederd op straat.

Hij had me herleid tot iets dat hij kon verplaatsen wanneer het hem uitkwam.

Maar wat hij vergeten was, was dat ik nooit alleen zijn vrouw was geweest.

Ik was ook degene die zijn bedrijf had gefinancierd toen niemand anders dat wilde.

De volgende ochtend werd ik vroeg wakker.

Niet door verdriet.

Door routine.

Ik zette koffie, opende mijn laptop en belde mijn advocaat.

“Claire,” zei ik.

Aan de andere kant was haar stem nog half slaperig. “Catherine? Is er iets gebeurd?”

“Ja,” zei ik rustig. “Maar niet wat je denkt. Ik wil dat je het eigendom van het herenhuis activeert. Vandaag.”

Er viel een korte stilte.

“Je bedoelt… de Sterling Residence?”

“Die ja,” zei ik.

“Catherine,” zei ze voorzichtig, “dat is het hoofdpand van jullie gezamenlijke holding. David gebruikt het als zakelijk adres—”

“Hij gebruikte het als zakelijk adres,” onderbrak ik haar. “Vanaf vandaag niet meer.”

Mijn stem was niet boos.

Dat was het probleem.

Lees verder op de volgende pagina