Cynthia’s mond trok strak toen ik haar begroette alsof ze niet midden in een zelfgeorganiseerde invasie stond.

“Goedemiddag?” herhaalde ze. “Is dat alles wat je te zeggen hebt?”

Ik keek langs haar heen naar de twee verhuiswagens. De chauffeurs stonden ongemakkelijk bij elkaar, alsof ze pas nu begonnen te beseffen dat dit geen normale klus was.

“Wat doen jullie hier?” vroeg ik rustig.

Nolan lachte schamper.

“Doen alsof je het niet weet maakt het niet minder waar, Claire. Dit huis hoort bij de familie Vale.”

Ik knipperde langzaam.

“Nee.”

Die ene letter hing even in de lucht, alsof niemand zeker wist of ze hem goed hadden gehoord.

Cynthia zette een stap dichter naar het hek.

“Je bent emotioneel. Dat begrijp ik. Een scheiding is zwaar. Maar laten we volwassen blijven. Preston heeft hier vijf jaar gewoond.”

“En?”

“En dat geeft hem rechten.”

Achter haar zuchtte Audrey dramatisch terwijl ze haar telefoon nog hoger hield.

“Dit wordt echt ongelooflijk voor mijn volgers,” mompelde ze.

Ik keek haar even aan.

“Je filmt dit?”

Ze glimlachte zonder schaamte.

“Transparantie is belangrijk.”

“Interessant,” zei ik kalm. “Dan is het goed dat alles gedocumenteerd wordt.”

Lees verder op de volgende pagina