De deur viel zacht achter me dicht.

Niet één keer keek ik om.

De frisse ochtendlucht voelde kouder dan normaal, maar tegelijk ook lichter. Alsof de last die ik vijf jaar had gedragen eindelijk van mijn schouders gleed.

Mijn telefoon trilde.

Zayn.

Ik liet hem overgaan.

Een minuut later opnieuw.

Daarna nog een keer.

Tegen de tijd dat de taxi arriveerde, had ik twaalf gemiste oproepen.

Ik keek uit het raam terwijl de stad langzaam ontwaakte. Mensen wandelden met koffie in hun hand, winkels gingen open en de wereld draaide gewoon verder. Alleen mijn leven was onherkenbaar veranderd.

Mijn bestemming was niet een hotel.

Ik reed naar het huis van mijn grootmoeder.

Ze woonde in een rustig gedeelte van Oceanside City, in hetzelfde witte huis waar ik als kind elke zomervakantie had doorgebracht.

Toen ze de deur opende, zei ze niets.

Ze sloeg alleen haar armen om me heen.

Dat was genoeg.

Pas uren later, toen ik met een kop thee aan haar keukentafel zat, vroeg ze zacht:

“Wil je vertellen wat er gebeurd is?”

Ik knikte.

Langzaam vertelde ik alles.

Over Maya.

Over de zwangerschap.

Lees verder op de volgende pagina