De agent hield zijn houding kalm, bijna routineus, alsof dit niet de eerste keer was dat hij zo’n scène zag.

“Mr. Monroe,” zei hij terwijl hij een stap naar voren zette, “dit is een civiele uitvoering van een gerechtelijk bevel. U en uw familie zijn wettelijk verplicht het pand onmiddellijk te verlaten.”

Patricia lachte eerst.

Een korte, ongelovige lach.

“Pardon? Dit is ons huis. Dit is het huis van de Monroes.”

Ze keek mij voor het eerst direct aan sinds ze uit de auto was gestapt, alsof ze pas nu begreep dat ik niet toevallig aanwezig was.

“Wat heb jij gedaan?” siste ze.

Ik zei niets.

Mijn advocaat stapte iets naar voren en opende de map in zijn handen.

“Mevrouw Monroe,” zei hij professioneel, “het huis is per vandaag overgedragen onder een gerechtelijke beschikking wegens overtreding van contractuele voorwaarden en misbruik van gezamenlijk eigendom.”

Lees verder op de volgende pagina