Ik stond al op de eerste trede van de trap toen haar woorden nog door de woonkamer echoden.

“Ze zal zich wel leren gedragen als ze eenmaal bij ons woont.”

Alsof mijn leven iets was dat nog heropgevoed moest worden.

Alsof mijn huis een tijdelijke ruimte was tot zij besloten hoe het verder zou gaan.

Mijn hand gleed langs de houten leuning. Ik voelde de vertrouwde nerven van het hout, het materiaal dat mijn vader persoonlijk had laten plaatsen toen hij zei: “Dit huis moet stevig voelen, Felicity. Alsof het je draagt.”

Dat deed het tot vandaag.

Boven hoorde ik stemmen. Een man lachte. Iemand opende een kast. Het geluid van ritselende kleding volgde.

Ze waren niet alleen beneden bezig mijn grenzen te verleggen. Ze hadden zich al verspreid.

Toen ik de overloop bereikte, zag ik een deur openstaan die altijd dicht was.

De logeerkamer.

En daar stond een koffer.

Niet de mijne.

Ik bleef staan.

Lees verder op de volgende pagina